ดูกรภิกษุทั้งหลาย ...
ความทุกข์เป็นความจริงประการหนึ่งของชีวิต
ชีวิตทุกชีวิตจะต้องประสบไม่มากก็น้อย
ความทุกข์ที่กล่าวนี้มีอะไรบ้าง ?
ภิกษุทั้งหลาย ...
ความเกิดเป็นทุกข์ ความแก่ ความเจ็บ ความตายก็เป็นทุกข์
ความแห้งใจหรือความโศก ความพิไรรำพันจนน้ำตานองหน้า
ความทุกข์กาย ความทุกข์ใจ ความคับแค้นใจ
ความพลัดพรากจากบุคคลหรือสิ่งของอันเป็นที่รัก
ความต้องประสบกับบุคคลหรือสิ่งของอันไม่เป็นที่พอใจ
ปรารถนาอะไรมิได้ดังใจหมาย ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความทุกข์
ที่บุคคลต้องประสบทั้งสิ้น ...
เมื่อกล่าวโดยสรุป การยึดมั่นในขันธ์ห้าด้วยตัณหาอุปทานนั่นเอง
เป็นทุกข์อันยิ่งใหญ่
ความทุกข์ทั้งมวลย่อมสืบมาจากเหตุ ...
ก็อะไรเล่าเป็นเหตุเกิดแห่งทุกข์นั้น
เรากล่าวว่า ตัณหาเป็นเหตุเกิดแห่งทุกข์
ตัณหา คือ ความทะยานอยากดิ้นรนซึ่งมีลักษณะเป็นสาม
คือ ดิ้นรน อยากได้อารมณ์ที่น่าใคร่น่าปรารถนา
เรียก กามตัณหา อย่างหนึ่ง ...
ดิ้นรนอยากเป็นนั่นเป็นนี่ เรียกว่า ภวตัณหา อย่างหนึ่ง
ดิ้นรนอยากผลักสิ่งที่มีอยุ่แล้ว เป็นแล้ว เรียก วิภวตัณหา อย่างหนึ่ง
นี่แล คือ สาเหตุแห่งความทุกข์ขั้นมูลฐาน
ภิกษุทั้งหลาย การสลัดทิ้งโดยไม่เหลือซึ่งตัณหาประเภทต่างๆ
ดับตัณหาคลายตัณหาโดยสิ้นเชิง นั้นแลเราเรียกว่า นิโรจ
คือ ความดับทุกข์ ได้
ขอให้มีแต่ความสุขนะคะ ...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น